Nie znam żadnej budowy wiersza
Nie przeczytałem żadnego wieszcza
Nie potrafię dobrze nawet pisać
Tez nie potrawie innych czytać
Składam swoje zwykle słowa
By powstała całość nowa
jak w trylogii wielka bitwa
krwią mi bratnią nie zakwitła
Tragizm naszych obecnych czasów
zaczął się od pychy i atłasów
od dobrobytu wielkiego naszego
bieda daje rozum bogactwo niczego
Wszystko podają nam na tacy
jadło obfite nasi rodacy
bo stać by nam to podawano
jak baranom i owcom do żłobu siano
Co postęp zrobił z godnością człowieka
przecież z nas tylko staje się kaleka
bez komputera samochodu i prądu
zostanie po nas wielka kupa smrodu
Samolot spada zabija setkę ludzi
i na co ten budowniczy się tyle trudził
by go nie było w zasięgu człowieka
wielu by żyło a tak już ich nie ma
Gdzie my idziemy i po co trwamy
gdzie nie pojedziemy to rozrabiamy
Życie już nasze wielkie bezeceństwo
Horror naokoło i wielkie szaleństwo
Tragedia narodowa to pohamuje
Nie jeden stanie i pogłówkuje
Ze pędząc szybko na złamanie karku
zostanie schowany w urny ciasnym garnku
By ta ofiara krwi naszych rodaków
przemówiła głośno do serc Polaków
by się nawzajem zaczęli miłować
i wielkim bólu bardzo szanować